Marta Zielińska była mężatką z Grzegorzem od dwunastu lat i tego wieczoru, spłukując ostatni talerz w zlewie swojej kuchni na warszawskiej Pradze, zdała sobie sprawę, że nie widziała twarzy męża od siódmej rano.
Owszem, wymienili parę zdań. "Odebrałeś Kubę z treningu?" "Tak, ale golf znowu robił ten dziwny dźwięk przy hamowaniu, trzeba go w sobotę zawieźć do Ryśka." "Zabrakło mleka i skończyły się bułki." SMS-y, karteczki przyklejone na drzwiach lodówki magnesem z Matką Boską Częstochowską, niedokończona lista zakupów w aplikacji Lidl Plus. Dwanaście lat, a czasem miała wrażenie, że jej małżeństwo to bardziej firma logistyczna niż związek dwojga ludzi.
W salonie mruczał telewizor – wiadomości, ten sam prezenter od lat zapowiadający pogodę dla Mazowsza – a Grzegorz leżał rozwalony na fotelu, wciąż w koszuli z marketu budowlanego, w którym pracował, z na wpół przymkniętymi oczami. Zasnął przed dziewiątą, tak jak co wieczór, odkąd Kuba poszedł do gimnazjum i zaczęły się treningi piłki nożnej o szóstej rano.
Marta dolała sobie resztkę zimnej już kawy z dzbanka – ta jej mania, żeby nigdy niczego nie wylewać – i usiadła na progu tarasu. Stąd widać było suszarkę z ubraniami bliźniaków, wciąż wiszącymi, zapomnianymi od popołudnia, a dalej zardzewiałą furtkę, którą Grzegorz obiecywał pomalować od wiosny. Gdzieś dwa domy dalej szczekał pies, ten sam co zawsze, stary owczarek, który we wtorki obszczekiwał śmieciarkę.
Dwanaście lat. I tego wieczoru, z zimnymi stopami na betonie i kubkiem kawy smakującym już niczym, zastanawiała się, czy to właśnie ją czeka. Zmiany, które się nie pokrywają, dzieci pochłaniające każdą kroplę energii, rachunki, starszy syn Grzegorza z pierwszego małżeństwa dzwoniący co dwa miesiące z prośbą o pieniądze, chora matka Marty w Radomiu, upominająca się o odwiedziny, na które nigdy nie starczało czasu.
Wtedy poczuła wibrację telefonu w kieszeni szlafroka.
Wiadomość od Grzegorza. Z fotela, cztery metry dalej, bez unoszenia głowy.
"Wiem, że dzisiaj też nie rozmawialiśmy. Wiem, że tak jest już prawie miesiąc. Ale widziałem cię dziś rano, jak malowałaś się w lustrze w przedpokoju, w pośpiechu, z pomadką w ręku, i pomyślałem: to wciąż ona. Ta sama co na ślubie w kościele Świętej Barbary. Przepraszam, że znowu zasnąłem. Zostaw mi kawę na jutro."
Marta przeczytała wiadomość dwa razy i odłożyła telefon ekranem w dół na próg. To, że prosił o coś takiego bez ogródek, po miesiącu ciągłego mijania się, wywołało w niej raczej złość niż wzruszenie. Jakby jeden SMS mógł naprawić trzydzieści nocy z pustym miejscem po drugiej stronie łóżka. Pomyślała, żeby nie odpisywać. Zostawić wiadomość w kieszeni szlafroka, dopóki jemu samemu nie przyjdzie do głowy zapytać, czemu nie ma odpowiedzi.
Ale wpatrywała się jeszcze chwilę w zardzewiałą furtkę, potem w suszarkę, i przypomniała sobie, że tę pomadkę, którą miała dziś rano, dostała od niego jakieś sześć lat temu, na rocznicę, o której oboje niemal zapomnieli.
Wstała, weszła do kuchni i wlała resztkę zimnej kawy do szklanki z lodem – bo na Pradze nawet we wrześniu bywa za gorąco, żeby pić ją tak zwyczajnie. Wstawiła szklankę do lodówki z karteczką napisaną na odwrocie paragonu z Biedronki: "Proszę. I nadal jestem sobą."
Następnego ranka Grzegorz znalazł szklankę. Wypił zawartość jednym haustem przed wyjściem o szóstej, w do połowy zapiętej koszuli, z kluczykami od auta w dłoni. Przeszedł przez kuchnię, zobaczył ją, jak nakłada płatki bliźniakom do miseczek, i bez słowa ścisnął jej ramię, zanim wyszedł za drzwi.
Marta stała jeszcze chwilę z pudełkiem płatków zawieszonym w powietrzu, słuchając, jak silnik auta zapala się na podjeździe i cichnie w stronę marketu. Poszła umyć pustą szklankę i odstawiła ją do ociekacza, gotową na kolejny wieczór.
