EN
00
Nine Months of Silence at Route 9
Beverly Hastings had spent eleven years teaching biology at Cedar Falls Regional High School, and in
EN
00
Wedding Reception at the Wren Hotel, Two Kids Who Have My Eyes
I never planned on losing my breath at somebody else's wedding. That's what happened to me
EN
00
My Best Friend’s Wedding Was Missing the Only Guest That Mattered: My Ex, Samara, and the Two Kids with My Eyes
The crystal chandeliers at the Langford were throwing light like scattered diamonds, and every single
ES
01
Las gemelas de Samara Brooks no me dejaron dormir en once meses
Soy Adrián Delgado y hasta hace dos años me habría descrito como un tipo que nunca pierde. Tengo cuarenta
DE
00
# Der Kater, der mir die Stücke diktierte
Ich heiße Richard. Richard Aßmann. Und ja, ich bin der Mann, der William Shakespeare erfunden hat.
EN
00
# Five Hundred Twenty Dollars for the Walker
Marlene Hoffman stood in the kitchen of her two-bedroom apartment in Dayton, Ohio, and shut off the faucet
RO
01
# Domnul Titi din Buftea și cele Trei Secunde de Liniște
Când avea opt ani, învățătoarea i-a chemat părinții la școală nu din cauza notelor. A spus că băiatul
EN
00
That Cat Owed Me Everything
My name is Edward Marlow, and for eleven years I filed other people's paperwork in a law office
PL
00
Sarenka umarła dziś w nocy. Przestała walczyć o dwudziestej pierwszej trzydzieści siedem, na stole w gabinecie zabiegowym ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt pod Olsztynem, gdzie pracuję jako lekarz weterynarii od jedenastu lat. Nazwałam ją Kasztanka — nie dlatego, że ktoś ją tak nazwał wcześniej, tylko dlatego, że miała na boku plamę w kształcie liścia kasztanowca. Piszę to, siedząc w dyżurce, z kubkiem wystygłej herbaty i słysząc, jak w korytarzu piszczy wprowadzony wczoraj jeż. Za oknem pada, taki drobny, wrześniowy deszcz, który pachnie mokrym asfaltem i ziemią.
Deszcz zaczął padać, zanim jeszcze telefon zadzwonił pierwszy raz. Było wtorkowe popołudnie, dwudziesty
DE
01
Als der Wecker um kurz nach sechs klingelte, wusste Petra Brandt bereits, dass sie den Umschlag nicht mehr finden würde. Sie hatte die halbe Nacht nicht geschlafen, nur dagelegen und auf das Rauschen der Autobahn gehört, das durch das gekippte Fenster hereindrang. Gegen drei war sie aufgestanden, hatte im Flur noch einmal jede Jackentasche durchsucht, den Küchenschrank aufgerissen, sogar unter die Fußmatte im Hausflur geschaut. Nichts. Dreitausendvierhundert Euro. Ihre Auszahlung für die Mehrarbeit im Oktober, fein säuberlich in einem braunen Umschlag, ganz hinten im Schrank hinter den Winterschuhen.
Das hier war kein Versehen. Das wusste sie, während sie sich im Badezimmer kaltes Wasser ins Gesicht