Piekarnia otwierała się o szóstej, ale praca zaczynała się o trzeciej. Halina schodziła Kopernika w stronę Rynku jeszcze po ciemku, mróz gryzł w policzki, a z okien kamienic dochodził zapach dymu z pieców. Żelazna, zielona brama skrzypiała — znała ten dźwięk jak własny głos.
W kuchni zapaliła piec. Niebieski płomień oblizał cegły z szumem podobnym do wiatru. Wysypała mąkę na blat, zrobiła w niej dołek, rozbiła siedem jajek, jedno po drugim. Ręce pracowały same. W wieku 54 lat rzemiosło miała wypisane w ścięgnach.
Telefon zawibrował.
Halina nawet nie spojrzała na ekran. Wiedziała, kto dzwoni. Robert dzwonił co pierwszy poniedziałek miesiąca, od jedenastu lat. Numer siedział w kontaktach jak blizna, która się nie zamyka.
Wrzuciła telefon do szuflady z kasą, gdzie leżały kluczyki od auta i przeterminowana szminka. Wróciła do ciasta. Wgniatała je, składała, obracała. Ramiona pracowały w starym, niespiesznym rytmie. Zapach chleba zaczął wypełniać mały lokal, gdzie na stolikach z laminatu czekały poranni klienci.
Jedenaście lat. Nigdy nie policzyła.
Jedenaście lat po pięćset złotych miesięcznie. Sto trzydzieści dwa przelewy. Bank przysyłał potwierdzenie mailem, a Halina kasowała je bez otwierania. To był rytuał, jak zapalanie pieca o świcie albo mycie blachy przed świtem. Odruch, bez zastanowienia, bez bólu.
Pierwsze bułki wyjęła z pieca wpół do piątej. Rozłamała jedną na pół, patrzyła, jak para unosi się w spiralę. Środek był, jaki trzeba — puszysty, wilgotny, pachnący dzieciństwem. Zjadła stojąc, plecami do witryny, gdy słońce zaczynało wschodzić nad dachami kamienic.
O szóstej pierwszy klient. Pan Zenon, chudy staruszek mieszkający samotnie na Wąskiej, poprosił o cztery bułki i kawę w szklance.
— Dzień dobry, pani Halino.
— Dzień dobry, panie Zenonie. Kawa się właśnie parzy.
Zapłacił dziesięciozłotówką, poczekał na resztę, schował monety do wymiętej kieszeni koszuli. Potem, jakby mimochodem, rzucił:
— Widziałem wczoraj pana Roberta na targu. Kupował łososia. Tego drogiego, po sto dwadzieścia za kilo. Nowa koszula, srebrna bransoletka. Ledwo poznałem.
Halina dalej zawijała bułki w papier. Palce jej nie zadrżały.
— No proszę, panie Zenonie. Widać mu się poprawia.
— No poprawia. Nawet buty nowe.
Staruszek zabrał pieczywo, wziął kawę, wyszedł. Dzwonek nad drzwiami stuknął o szybę.
Szuflada z kasą znów zawibrowała.
Halina poszła w głąb kuchni. Odkręciła kran, wpuściła lodowatą wodę na przedramiona. Mąka zbijała się w drobne białe grudki. Za oknem, w podwórku sąsiadki, pani Krystyny, szczekał pies — krótko, uparcie, jakby się czegoś domagał.
W banku, o dziewiątej, kolejka była krótka. Halina poprosiła o wyciąg z konta. Młoda pracowniczka, z lekko przekrzywionym identyfikatorem, wpisała numer.
— Chce pani zrobić ten zwykły przelew?
— Najpierw chcę zobaczyć wyciąg.
Dziewczyna wydrukowała kartki. Halina przeglądała je jak powieść, za którą zapłaciła zbyt drogo. To nie był jej wyciąg. To było konto Roberta, założone specjalnie na te pięćset złotych miesięcznie.
Saldo wynosiło 21 tysięcy złotych. Były wypłaty w sieciowym markecie, w sklepie z markowymi ubraniami w galerii handlowej, na stacji benzynowej przy trasie na Zakopane. A dzień przed pierwszym natarczywym telefonem — wypłata trzech tysięcy z bankomatu nad morzem w Sopocie.
Halina złożyła wyciąg na czworo. Schowała do torebki, obok karty do piekarni i kluczy od domu.
— Proszę anulować przelew.
Dziewczyna uniosła głowę, palec wciąż na klawiaturze.
— Jak to, pani Halino?
— Anuluj. Dzisiaj był ostatni przelew.
Uderzyła pieczątką w potwierdzenie. Papier wyjechał z jeszcze wilgotnym tuszem.
O jedenastej w piekarni zjawił się Robert.
Przyszedł w tej nowej koszuli, o której mówił pan Zenon. Zapach taniej wody kolońskiej wszedł do środka przed nim, mieszając się z wonią chleba.
— Halina, musimy pogadać. Dostałem wiadomość z banku, że przelew został anulowany.
Stała za ladą, dłonie na zimnym blacie.
— Był.
— Jak to był? Ja potrzebuję tych pieniędzy. Mam teraz ciężki okres…
— Masz dwadzieścia jeden tysięcy na koncie, Robert. Widziałam wyciąg.
Zastygł. Szczęka mu opadła, luźno, jak drzwi trzaskane wiatrem.
— To jest naruszenie prywatności.
— Może i tak. Ale te pieniądze były moje.
Wyciągnęła spod lady beżowy segregator. W środku sto trzydzieści dwa wydrukowane potwierdzenia przelewów, po jednym co miesiąc, od stycznia 2015 roku. Suma na końcu: 66 tysięcy złotych.
— Wszystko tu jest. Nie musisz mi tłumaczyć, na co to wydałeś. Ja już nie muszę płacić.
Robert wziął segregator do rąk. Trzęsły mu się dłonie, ale nie z zimna.
— Nie możesz tak…
— Mogę. Piekarnia jest moja. Długi, które zostawiłeś, spłaciłam. Mieszkanie spłaciłam. Twoje leczenie, którego nigdy nie było, też opłaciłam. Teraz konto jest zamknięte.
Wyszedł.
Halina wezwała ślusarza o trzeciej po południu. Kazała wymienić zamek we frontowych drzwiach i w furtce od podwórka. Ślusarz, chłopak imieniem Kuba, pracował bez zbędnych rozmów, w radiu tranzystorowym leciała cicho stara piosenka disco polo. Przed wyjściem podał jej dwa nowe klucze.
— Gotowe, pani Halino. Zostawić stary klucz w skrzynce na listy?
— Zostaw. Ale razem z tym segregatorem.
Włożyła beżowy segregator z potwierdzeniami do reklamówki i zostawiła w skrzynce na listy, obok nowego klucza.
Pod wieczór, gdy słońce było już nisko i osiedle zaczynało stygnąć, Robert wrócił.
Próbował otworzyć furtkę. Stary klucz nie chciał się obrócić. Spróbował jeszcze raz, mocniej. Nic.
Wyjął reklamówkę ze skrzynki, rozdarł ją, zobaczył segregator. Stał tak, z torbą w jednej ręce i bezużytecznym kluczem w drugiej, podczas gdy w piekarni zapalało się światło.
Halina, w kuchni, nie odwróciła się w stronę ulicy. Czekało na nią ciasto w samą porę, rozgrzany piec i zapach świeżego chleba wypełniający wieczór.
