Mira Dąbrowska od dwóch lat nie mogła się zebrać, żeby wypełnić formularz w jakiejkolwiek aplikacji randkowej. Peszyło ją to zdjęcie profilowe, którego wszędzie wymagają, to „uśmiechnięta, patrząca w obiektyw, bez okularów przeciwsłonecznych". W wieku trzydziestu czterech lat, jako kierowniczka działu płac w firmie budowlanej na Mokotowie, wolała wracać zmęczona do mieszkania i zaparzyć sobie kawę z mlekiem, niż układać profil, który miał oceniać jakiś algorytm.
To jej kuzynka Ola przysłała jej wiadomość głosową we wtorek wieczorem.
— Słuchaj, robią to teraz w Biedronce na Wilanowskiej. Wystawiają różowe koszyki i jak taki weźmiesz, to znaczy, że jesteś singielką i szukasz. Taki kod, rozumiesz? Widziałam to na grupie osiedlowej na Facebooku.
Mira roześmiała się, odpisała „ojej, żenada" i wróciła do składania prania. Ale w sobotę, gdy weszła do Biedronki na Puławskiej po banany i płyn do prania, zobaczyła je na własne oczy: obok zwykłych koszyków stała sterta sześciu jaskraworóżowych plastikowych koszyków, a nad nimi ręcznie zrobiona karteczka: „Singielka, otwarta na rozmowę 🌸".
Stała chwilę i patrzyła na tę karteczkę. Przeszła kobieta z wózkiem dziecięcym, uśmiechnęła się i poszła dalej. Chłopak w koszulce Legii złapał zwykły niebieski koszyk i zniknął w alejce z płatkami śniadaniowymi.
Mira pomyślała o swoim bracie Marcinie, o tym, jak zawsze powtarzał, że sama sobie komplikuje życie, że nic by jej nie kosztowało spróbować. Pomyślała też o Bartku, swoim byłym, trzy lata związku, które poszły się rozpuścić przez esemesa, który nigdy nie powinien był do niej trafić. Od tamtej pory nosiła w sobie strach jak ktoś, kto dźwiga ciężką torbę: zawsze przy niej, choć z czasem przyzwyczaja się do wagi.
Wzięła różowy koszyk. Ważył inaczej w dłoni, mimo że był z tego samego plastiku co reszta.
Kupiła banany, płyn do prania, paczkę kawy, bo skończyła się w domu, i podeszła do kasy numer dziesięć, tej z najkrótszą kolejką. Za nią ustawił się mężczyzna z różowym koszykiem, w którym miał dwa awokado, paczkę herbatników i butelkę wody kokosowej.
— Myśli pani, że to naprawdę działa? — zapytał, wskazując brodą na koszyki.
Nazywał się Robert Sikora, czterdzieści jeden lat, technik klimatyzacji, obsługiwał połowę osiedli na Ursynowie. Po rozwodzie od czterech lat, bez dzieci, z matką w Piasecznie, która co niedzielę przy obiedzie powtarzała, że już czas ustatkować się na dobre.
— Nie wiem — powiedziała Mira — pierwszy raz próbuję. Kuzynka mi poleciła.
— A mnie nikt nie polecał. Przyszedłem po awokado i to był jedyny koszyk pod ręką przy wejściu.
Roześmiała się szczerze, nie tak jak na tych umówionych randkach, które organizowała jej matka. Rozmawiali, podczas gdy kasjerka przesuwała produkty przez skaner, o korkach na Puławskiej, o tym, że w Warszawie nikt nigdzie nie chodzi na piechotę, o pewnej knajpce w Konstancinie z podobno najlepszym żeberkiem w okolicy.
Wymienili się numerami tam, na miejscu, obok chłodziarki z lodem, z siatką bananów zwisającą z ręki Miry.
Pierwsza randka odbyła się w tej knajpce w Konstancinie. Druga w kinie w Galerii Mokotów. Na czwartej Robert znał już dokładnie, jaką kawę z mlekiem Mira lubi rano, a ona wiedziała, że on sprawdza prognozę pogody trzy razy, zanim wyjdzie z domu, bo panicznie boi się przemoczyć roboczy strój.
Minęło osiem miesięcy. Marcin, brat Miry, zaczął nazywać ją na rodzinnych obiadach „ta od różowego koszyka", pół żartem, ale zadowolony, że widzi jej inny śmiech. Ola czuła się autorką całego przedsięwzięcia i powtarzała to przy każdej okazji.
Właśnie w tych ośmiu miesiącach pojawiła się Kasia, dwudziestotrzyletnia córka Roberta z krótkiego związku z młodości, która dopiero teraz, jako dorosła kobieta, postanowiła go odnaleźć. Kasia przyszła nieufna, z gardą w górze, przekonana, że Mira jest tylko kolejną kobietą, którą ojciec wprowadza do domu po rozwodzie.
— Ty nic o nim nie wiesz — powiedziała Kasia pewnego popołudnia, gdy siedziały same w salonie, a Robert był w pracy. — Znasz go od ośmiu miesięcy. Ja czekałam dwadzieścia trzy lata, żeby zadzwonił.
Mira się nie kłóciła. Nastawiła czajnik, wyjęła z szafki dwa kubki — jeden miał wyszczerbiony brzeg, ten codzienny, którego nikt inny nie używał — i nalała Kasi herbaty, choć o to nie prosiła.
— Ja też nic o tobie nie wiem — odpowiedziała. — Ale możemy się poznać, jeśli chcesz.
Prawdziwy problem pojawił się, gdy Robert oświadczył się rok po tamtej sobocie w Biedronce, w tej samej alejce z warzywami, gdzie się poznali, z kierownikiem sklepu w roli wspólnika i różowym koszykiem pełnym róż z pobliskiej stacji benzynowej zamiast awokado. Mira powiedziała tak, płacząc pośród sałat, a jakaś kobieta z sąsiedniej alejki nagrywała wszystko telefonem, żeby potem wrzucić na tę samą grupę osiedlową na Facebooku, gdzie Ola zobaczyła pierwotny post.
Kasia nie przyszła na ślub cywilny w urzędzie na Puławskiej. Wysłała esemesa trzy dni wcześniej: „Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwy. Nie mogę przyjść." Robert stał na parkingu przed Biedronką, tą samą, gdzie co sobotę kupowali awokado, i długo nic nie mówił, wpatrzony w telefon.
Mira nie próbowała naprawiać tego słowami. Wyjęła swój papierowy kalendarz — ten, którego używała do faktur z firmy — i zapisała na pustej stronie dokładną datę: 14 marca. Obok dopisała: „Rocznica ślubu. Zaprosić Kasię z trzymiesięcznym wyprzedzeniem, list odręczny, nie esemes."
Minęły dwa lata. Kasia urodziła córkę, Zosię, i pierwszą osobą, do której zadzwoniła ze szpitala, zaraz po Robercie, była Mira, bo potrzebowała, żeby ktoś przywiózł jej czyste ubrania, a ufała, że Mira nie oceni bałaganu w mieszkaniu.
W dniu chrztu Zosi, w kościele na Sadybie, Kasia poprosiła Mirę, żeby została matką chrzestną. Poprosiła ją o to na parkingu, trzymając dziecko na rękach, patrząc na Wisłę, którą widać było stamtąd, tę samą, o której wszyscy mówią, że gdy się na nią patrzy, przypomina się dom, choć większość i tak nigdy nie wraca w to samo miejsce.
— Byłaś jedyną osobą, która niczego ode mnie nie chciała w zamian — powiedziała Kasia. — Ani żebym cię kochała, ani żebym mówiła do ciebie mamo, nic. Po prostu podałaś mi herbatę.
Tej soboty, jak co soboty od trzech lat, Mira i Robert poszli do Biedronki na Puławskiej. Różowy koszyk nie był im już potrzebny — od dawna brali pierwszy z brzegu, ten, który stał najbliżej wejścia — ale kierownik sklepu, który znał ich po imieniu, zawsze zostawiał jeden w specjalnym rzędzie, na wypadek gdyby ktoś inny akurat tego popołudnia go potrzebował.
